KIŞA BENZİYOR

Koca karı soğukları bitti.

Kırlangıç fırtınasının yazılı olduğu takvim sayfasını gecikerek de olsa çöpe attım.

Yaşam bahara koşuyor.

 Kulaklarım, paltomun yakaları arasına sığınmak zorunda kalmayacak.

Sert bir rüzgâr, ellerimin üzerinde acı veren çatlaklar oluşturacak kudretini yitirdi.

Gün daha uzun…

Gecenin toprakları ele geçirilmiş…

Karabasanlar eski ihtişamını kaybetmektedir artık.

Değil mi ki böyle bir zamanda, yüzümdeki acının kırışıklıkları yerini tebessümün oyuklarına bırakmalı.

Günebakanların güneşe dönmeleri gibi hareketlenmeli bedenim.

İçim içime sığmamalı.

Çocuksu bir hâl almalı, ‘muhteşem gençliğimi yaşıyorum’ edasındaki yüreğim.

Durup dururken ne olduğu anlaşılmaz bir ıslık sızmalı, çatlakları iyileşmeye durmuş dudak kıvrımlarımdan.

Nabzım yükselmeli…

Nefes nefese kalmalı aşk

Kilometreler uzunluğunda damarlarımdan dışarı çıkacak bir delik arayıp dururken.

Ve bütün bunlar olurken, garip bir kimsesizlik hissi çökmemeli üzerime!

 

Sensiz bahar kışa benziyor.

Keşke, koca karı soğukları yerine gidişin sona erseydi.

Buraları kırlangıç fırtınaları değil, yokluğun terk etseydi!


Bu yazıya puan verebilirsiniz:
1 Yıldız2 Yıldız3 Yıldız4 Yıldız5 Yıldız (No Ratings Yet)